علوم تجربی یکی از یازده حوزه یادگیری در برنامه درسی ملی است که با هدف تلاش برای درک واقعیت های خلقت و کشف سنت های الهی در نظام خلقت تعریف شده است. درسی که باید با رویکرد تلفیقی و همه جانبه نگر همراه با تفکر و آگاهی و توانایی ایجاد ارتباط بین آموزه های علمی و زندگی واقعی تدریس شود اما عموما به دلیل حجم زیاد مطالب کتب درسی در مدارس و همچنین عدم تخصص و توانایی معلمان (بسیاری از معلمان دوره پیش دبستانی و پایه های ابتدایی دانش آموخته ی رشته های علوم انسانی هستند و تخصص کافی برای درک مباحث علوم پایه مانند فیزیک، شیمی، زیست و زمین شناسی را ندارند) بسیار مغفول واقع شده است و متاسفانه این فرصت ناب یادگیری به پرسش و پاسخ های حافظه مدار تبدیل شده است.

درس علوم تنها در مدرسه و کلاس درس آموخته نمی شود بلکه همه عرصه های زندگی، محل یادگیری علوم است. گفتگو کنجکاوی و پرسشگری در هر زمینه ای می تواند با بازی های خلاقانه و مهارت و سرگرمی همراه شود تا لذت یادگیری را به فرزندان این سرزمین هدیه دهد. بنابر این برای این موضوع نمی توان پایانی در نظر گرفت و درک هر موضوع علمی را می توان با این روش آسان کرد. البته با پیشرفت و تقویت مهارت ها در دانش آموزان امکان ورود به مباحث پیچیده تر بوجود می آید و توانایی حل مسیله و یافتن راه حل مسایل پیچیده نیاز به طراحی های سیستماتیک و عمیق تری دارد.