متیو لیپمن و همکارانش برنامه فلسفه برای کودکان (P4C) را در دهه‌های ۱۹۶۰ و ۱۹۷۰ برای اولین بار مطرح کردند. در حالی که بسیاری دیگر از ابتکارات آموزشی آمده‌اند و رفته‌اند، (P4C) پایدار مانده ‌است. فرآیند فلسفه برای کودکان در حال حاضر چند سالی است که وارد ایران شده است. 

آنچه امروزه به عنوان فلسفه برای کودک یا (P4C) مطرح می شود گاهی نه تنها از نظر روشی با ایده اصلی مطرح شده توسط لیپمن متمایز است بلکه اصول مهم این شیوه رها شده و صرفا تنها اشتراک بسیاری از این دوره همان نام «فلسفه برای کودک» یا (P4C) است. شاهد این مسئله فیلم های دوره هایی است که به اشتراک گذاشته شده است!

آنچه روش شیوه ما را متمایز از رویکرد متداول در (P4C) می کند، تکیه بر مبنای علم منطق است. علم منطق امروزه در حوزه های متعددی مورد استفاده قرار گرفته به همین دلیل رشد قابل توجهی داشته است. به عنوان مثال منطق فازی در علوم مهندسی یا به کار گیری منطق های کلاسیک مانند منطق موجهات، منطق بایایی و … در هوش مصنوعی و … . اما مهم ترین کارکرد منطق در خصوص تفکر انتقادی یا به عبارت ساده تر درست فکر کردن است. 

آنچه در شیوه « هوش منطقی مبتنی بر P4C » به دنبال ارائه آن هستیم، به کار گیری روش P4C ‌مبتنی بر قواعد منطقی است. آشنایی با این قواعد، اصل اول تسهیل گر این روش از فلسفه برای کودکان خواهد بود، البته صرف آشنایی با این قواعد نمی تواند فرد را تسهیلگر موفقی برای  آموزش « هوش منطقی مبتنی بر P4C » کند بلکه باید این آموزش مبتنی بر قواعد آموزشی باشد که برای این منظور طراحی شده است.